Opium voor het volk

Weblogbericht | 20-11-2013

Geschreven door Han Peters.

De wijk Dahne Kamarkalagh ligt niet eens zo heel ver af van het historische centrum van Herat. Maar tussen de met zeil en halfbakken stenen opgetrokken krotten zie je er alleen maar jonge mannen met holle ogen en vermagerde gezichten.

Opiumbruidjes in spe?

Dit is de ground zero van de heroïneverslaafden in Herat. In deze voor Afghaanse begrippen relatief veilige en welvarende stad zijn er naar schatting zo’n 60.000 á 70.000 drugsverslaafden.

Ondanks goedbedoelde pogingen om er iets tegen te doen, neemt het opiumprobleem in Afghanistan alleen maar toe. In 2013 steeg het aantal hectaren dat met opium werd bebouwd met maar liefst 36%. Naar schatting is ruim 1 miljoen Afghanen verslaafd aan drugs. Dat is 3 á 4% van de bevolking.

Het grootste probleem is de straffeloosheid. Drugsbaronnen worden nauwelijks aangepakt. Simpelweg omdat de politieke wil ontbreekt. Met de presidentsverkiezingen in aantocht neemt het laatste beetje daadkracht verder af. Corruptie doet de rest. Ook de internationale gemeenschap heeft geen goed rapportcijfer op dit gebied. “Als de spelers op ontwikkelings- en veiligheidsterrein het drugsprobleem niet serieuzer gaan nemen, dan zal het opiumvirus zich steeds verder verspreiden in Afghanistan”, zo concludeert de VN in het recent verschenen opiumrapport over 2013 (http://bit.ly/1hUl2LL).

Dat drugs en mensenrechten slecht samengaan, illustreert de Afghaanse praktijk. 89% van de opiumteelt vindt plaats in onveilige gebieden. In die provincies gaan minder kinderen naar school dan in de rest van het land. Boeren worden door criminele netwerken onder druk gezet om mee te werken. Wie zijn schulden niet kan betalen, loopt kans zijn dochter te moeten verkopen. Opiumbruidjes worden ze genoemd. Als ze geluk hebben, komen ze als moderne slavin terecht bij een drugsbaas. Als ze pech hebben, eindigen ze over de grens in netwerken van mensenhandel en prostitutie.

Het besproeien van akkers en het verbouwen van alternatieve gewassen zijn niet genoeg. Als je weet dat een hectare opium vijf keer meer banen oplevert dan een hectare tarwe, dan kun je op je vingers natellen dat mensen niet zomaar omschakelen. Een geïntegreerde benadering is nodig. “Opiumboeren zijn best bereid om met minder inkomen genoegen te nemen”, zegt de vertrekkende VN-directeur Jean-Luc Lemahieu, “ als ze er maar meer veiligheid en beter onderwijs voor hun kinderen voor terugkrijgen.”

Voorlopig blijft de kloof tussen beleid en de harde praktijk groot. Te groot om het leven van de spichtige, in vodden geklede jonge mannen in Dahne Kamarkalagh nog te veranderen. Maar voor de 13 miljoen Afghaanse kinderen onder de veertien jaar is er nog hoop. Als we opschieten tenminste……

 

Meer blogs van Han Peters:

Wapperende haren

Dichtende tienermeisjes

Verloren kinderen

Van vechten naar dienen

Vrouwenrechten in Afghanistan: geen kunst?

Blijf op de hoogte:

  1. Weblogberichten ontvangen via rss

Reacties: