How to sell your human rights record for dummies

Weblogbericht | 08-11-2013

Geschreven door Lila Del Colle.

Het is weer zover, Genève is voor de derde keer dit jaar gastheer van hordes regeringsdelegaties en NGO’s die speciaal voor de 17e Universal Periodic Review (UPR) naar deze VN-stad afreizen.

Een screenshot van de UPR-sessie met de VN-vertaling.

Voor de Permanente Vertegenwoordiging is dit weer een drukke periode. In twee weken tijd worden de mensenrechtensituaties van maar liefst 15 landen uitgeplozen. Niet door een VN-comité, maar door de VN-lidstaten zelf. Dat is bijzonder, want landen laten zich niet snel de les lezen door andere landen. Tijdens de UPR kan het dus voorkomen dat Senegal Monaco erop wijst dat racisme in het land moet worden aangepakt. Het is dan aan Monaco die aanbevelingen aan te nemen of te verwerpen. Nemen ze de aanbeveling aan, dan moeten ze er werk van maken, vóór het volgende landenexamen over 4 jaar. De UPR is hierdoor een uniek instrument binnen de VN, want geen ander forum biedt de mogelijkheid om álle mensenrechten(schendingen) te bespreken, van vrouwenrechten tot homorechten en van kindhuwelijken tot het recht op schoon drinkwater en sanitatie.

Voor het land dat wordt onderworpen aan deze peer review is het een belangrijk en spannend moment, want wie wil er nou publiekelijk op worden gewezen dat racisme en discriminatie nog altijd een probleem is? Of dat vrouwen nog steeds uitzonderlijk vaak slachtoffer zijn van (seksueel) geweld? Niemand, ook Nederland niet dat in 2012 werd onderworpen aan hetzelfde landenexamen. In plaats van te spreken, was dit voor Nederland het moment om te luisteren wat anderen te zeggen hebben. Dat landen de UPR als spannend ervaren, betekent ook dat het merendeel alles uit de kast trekt om aan te tonen dat de mensenrechten worden gerespecteerd. Daar waar mensenrechten worden geschonden, zou hard worden gewerkt om dergelijke schendingen in de toekomst te voorkomen.

Maar niet alle landen trekken zich deze kritiek aan. Er bestaat namelijk een groot verschil tussen die landen die de UPR serieus nemen en anderen die het zien als een verplicht examen waar je ook met wat spieken voor kunt slagen.

Zo verwachtte Saudi-Arabië deze sessie een groot aantal aanbevelingen over de positie van vrouwen in het land. Om de kritiek voor te zijn, kregen alle delegaties voor aanvang van de sessie een boekje waarin precies werd beschreven waarom vrouwen als een ‘influential force’ worden gezien. Het boekje geeft maar liefst 30 voorbeelden van Saoedische vrouwen die het hebben gemaakt, van chief librarian tot principal clininal scientist. Eerlijk is eerlijk, het waren indrukwekkende cv’s, maar over het feit dat vrouwen nog altijd geen voertuig mogen besturen werd met geen woord gerept.

Dan zijn er de landen die hun bondgenoten inzetten om ook iets positiefs te zeggen. Of landen die ervoor zorgen dat een paar (aan de overheid gelieerde) mensenrechtenorganisaties naar Genève reizen om te beamen wat de regering zojuist heeft verkondigd: de mensenrechtensituatie is om door een ringetje te halen. Weer andere delegaties proberen de aandacht van de serieuze zaken af te leiden door vooral in te gaan op de minder ernstige gevallen. Maar wat de methode ook is, het is zelden zo dat de rest er intuint. Want horen wat je gesprekspartner juist niét zegt is de kunst. De kunst van de diplomatie.

Meer blogs van een Permanente Vertegenwoordiging (PV):

Het onbekende Straatsburg (de PV van de Raad van Europa in Straatsburg)

Opening van de 68e AVVN: De Nederlandse Netwerk Week (de PV bij de Verenigde Naties in New York)

Blijf op de hoogte:

  1. Weblogberichten ontvangen via rss

Reacties: