Wapperende haren

Weblogbericht | 07-11-2013

Geschreven door Han Peters.

2013 is tot nog toe een geweldig jaar voor de Afghaanse sport. Zowel in het cricket als het voetbal werden ongekende resultaten geboekt.

Het absolute hoogtepunt was het veroveren van de Zuid-Azië Cup door het Afghaanse voetbalteam. Ik had op de avond van de wedstrijd een diner op de ambassade. De ramen stonden open omdat het lekker weer was, toen er direct na afloop van de wedstrijd duizenden geweerschoten klonken. Vreugdevuur wel te verstaan. Afghanen gingen massaal de straat op en voor even maakte het niet uit of je Pashtun of Tadzjiek was. Sport verbroedert, ook hier.

Een paar weken later zat ik op de tribune van het voetbalstadion van Kaboel. Voor het tweede jaar op rij vond er in Afghanistan een nationale voetbalcompetitie plaats. Alle wedstrijden werden nog wel in Kaboel gespeeld, want het is nog niet overal even veilig. Kaboel speelde tegen Noord-Afghanistan. Kaboel won na verlenging met 3-1.

Voordat de wedstrijd begon was er een voorprogramma met dans en muziek. Daarin gebeurde iets bijzonders. Een jonge zangeres, die eerder had geschitterd in de Afghaanse versie van The Voice, trad op. Maar zonder hoofddoek. Haar haren wapperden in de wind. En dit was niet een optreden in een achterafzaaltje. Maar in een stadion met 7000 toeschouwers, terwijl de show live werd uitgezonden op TV.

Eén zwaluw maakt natuurlijk nog geen zomer. Het optreden van de jonge zangeres wordt niet overal goed onthaald. Veel mensen vinden het niet goed dat ze de heersende normen doorbreekt. Niet alleen mannen, maar ook vrouwen hebben er problemen mee. Pas nog las ik in de krant dat meisjes op een middelbare school op het platteland hadden geprotesteerd tegen een leraar die hen had aangemoedigd om voor zichzelf op te komen. “In strijd met onze culturele waarden”, aldus de schoolmeisjes.

Uit een onderzoek van Oxfam blijkt dat 90% van de Afghaanse mannen tegen deelname van vrouwen in het politieke proces is. Op de ‘tickets’ voor de komende presidentsverkiezingen in 2014 staan dan ook nauwelijks vrouwen.

Voor de toekomst vestig ik mijn hoop op het onderwijs. Als de situatie hier stabiel genoeg blijft om nog een generatie naar school te laten gaan, zie ik het op termijn de goede kant op gaan. Maar vrouwelijke rolmodellen blijven nodig. Zoals het meisje met de wapperende haren. De wind die nu nog slechts door haar haren speelde, kan dan misschien straks een wind van verandering worden.

Meer blogs van Han Peters:

Dichtende tienermeisjes

Verloren kinderen

Van vechten naar dienen

Vrouwenrechten in Afghanistan: geen kunst?

Blijf op de hoogte:

  1. Weblogberichten ontvangen via rss

Reacties: