Dichtende tienermeisjes

Weblogbericht | 16-09-2013

Geschreven door Han Peters.

De auto schudt en schommelt als een pakezel als we met lage snelheid over de zandweg rijden. De droogte heeft de met gaten en stenen bezaaide straat in een van de buitenwijken van Kaboel keihard gemaakt.

We stoppen bij een onooglijk gebouwtje. Hier is de School of Leadership Afghanistan, kortweg SOLA genaamd, wat zon betekent in het Pashtu.

De school is er voor meisjes tussen twaalf en zeventien. Ze gaan overdag naar een gewone Afghaanse school, maar krijgen bij SOLA extra lessen. Ze moeten één ding beloven. Ze mogen alleen maar Engels praten, ook als ze er de eerste weken nog niks van verstaan. Het werkt. Ik sta versteld van de twaalfjarige Shahira uit Kandahar. Zonder enige schroom ratelt ze er in vloeiend Engels lustig op los.

Deze meisjes hebben geluk. Hun ouders vinden onderwijs belangrijk. Ze hoeven niet bang te zijn al heel jong te moeten trouwen. Want kindhuwelijken komen veel voor in Afghanistan. 20% van de Afghaanse vrouwen is al op 15-jarige leeftijd uitgehuwelijkt. Sommigen zelfs al op hun twaalfde. Meisjes die al zo vroeg trouwen, lopen grotere gezondheidsrisico’s. Ook hebben ze meer kans om met huiselijk en seksueel geweld te maken krijgen.

De minimumleeftijd om te trouwen is zestien in Afghanistan. Als de vader of de rechter toestemming geeft, mag het zelfs al met vijftien. Maar de wet wordt nauwelijks gehandhaafd. In Afghanistan ligt het allemaal nog heel gevoelig. Conservatieve mullah’s waarschuwen voor het invoeren van verderfelijke Westerse normen.

De veertienjarige Madia zit ook op SOLA. Ze schrijft gedichten, en ze is niet de enige op school die dat doet. Ook de kleine Shahira schrijft, en Asma van dertien. Trots laat Madia me op internet het gedicht over haar moeder zien (zie hier):

She got married at age 19

And was a widow at 22.

Her husband died in the street,

With no one to help him.

 

They were so poor,

And my mother was too young.

She had four girls to care for,

And no chance to marry again.

Yet she tells me to be happy.

De meiden van SOLA stralen levenslust uit. Ze zijn zelfbewust. Wat je leert, pakt niemand je meer af. Maar ze weten ook dat het leven soms moeilijk kan zijn. Als ik weg ga, vraagt Madia me of ik nog een goed boek voor haar weet. “Van wat voor soort boeken houd je?”, wil ik weten. “Sad stories”, is haar antwoord.

Meer blogs van Han Peters:
Verloren kinderen
Van vechten naar dienen
Vrouwenrechten in Afghanistan: geen kunst?

Blijf op de hoogte:

  1. Weblogberichten ontvangen via rss

Reacties: