Rode lijnen

Weblogbericht | 09-09-2013

Geschreven door Maurits ter Kuile.

Ik ben altijd ambtenaar en soms diplomaat. Dat is een baan waar ik veel plezier in heb, waarvoor ik in verschillende landen werk en waarbij ik Nederland vertegenwoordig.

Foto: RSI

Op het moment doe ik dat in Genève, waar we Nederlandse ideeën inbrengen bij internationale besprekingen. In Genève zijn de hoofdkwartieren van veel internationale organisaties waar Nederland lid van is.

Vandaag begint de 24e vergadering van de Mensenrechtenraad. Drie weken waarin alle landen van de Verenigde Naties kunnen onderhandelen over aspecten van mensenrechten die ze van belang vinden. Van vrouwenrechten, tot de situatie in Egypte of het recht op water. Aan het eind mogen de 47 landen die gekozen zijn als lid van de Mensenrechtenraad over de voorstellen stemmen.

De Nederlandse stoel wordt afwisselend bezet door verschillende collega’s en als we een statement met extra gewicht willen afleggen dan doet de ambassadeur dat. Soms schuif ik zelf aan om een onderwerp te volgen of de Nederlandse visie in te brengen. Gelukkig kan ik me ook persoonlijk over het algemeen goed vinden in die visie. Soms een beetje meer en soms een beetje minder natuurlijk, afhankelijk van wat onze politieke bazen vinden.

We zitten op volgorde van het Franse alfabet … Paraguay, Pays Bas (Nederland), Portugal en direct daarnaast Syrië. Daar zit dan een collega. Ook iemand die graag diplomaat wilde worden en zijn land vertegenwoordigen. Alleen terwijl hij weg is stort zijn land in elkaar. En erger nog, ineens moet hij de daden van zijn regering verdedigen in het hart van de internationale mensenrechtengemeenschap. Zou hij daadwerkelijk geloven dat alle opstandelingen terroristen zijn zoals in de statements staat die hij voorleest? Of is er ook voor hem een rode lijn?

Eén Syrische collega is opgestapt. Dat vergt moed, als je familie nog in Syrië is en je weet waar je werkgever toe in staat is. Daarnaast ben je je baan kwijt en kan je met je diplomatieke talenten moeilijk bij een ander ministerie van Buitenlandse Zaken solliciteren.

Als vertegenwoordiger van Nederland hebben we het dan gelukkig een stuk makkelijker. Fundamentele mensenrechten zijn voor ons niet in het geding en die waarden zijn diep verankerd. Net als in andere landen zou het ook bij ons ooit mis kunnen gaan. Ik hoop dan tijdig de moed te hebben om op te stappen als de waardigheid en levens van burgers niet meer worden gerespecteerd.

Meer blogs:
Stemrecht, een fundamenteel recht (Genéve)
Democratie: meedoen belangrijker dan winnen (Kigali, Rwanda)
50 jaar na Martin Luther King (Den Haag)

Blijf op de hoogte:

  1. Weblogberichten ontvangen via rss

Reacties: