''Who is gonna love me now?''

Weblogbericht | 15-12-2017

Geschreven door Marthe Huigsloot.

“Who is gonna love me now?” vraagt een met aids besmette vriend van de Israëlische Saar Moaz, onderwerp van de gelijknamige documentaire. Een vraag die door merg en been snijdt bij de aanwezigen in het LGBT centrum in Lissabon.

In samenwerking met ILGA Portugal, de oudste en grootste ngo actief op het gebied van LGBT in Portugal, heeft de Nederlandse Ambassade een gratis vertoning van deze documentaire georganiseerd ter gelegenheid van de Internationale dag van de Rechten van de Mens. Nuno Pinto, voorzitter van de organisatie, noemt het een mooie kans om deze filmavond samen met een partner als de Nederlandse Ambassade te organiseren. Aanwezig zijn leden van ILGA, gelijkgestemden, vrijwilligers en ook een aantal Nederlanders die de aankondiging in de culturele agenda hebben zien staan. Tijdens de documentaire worden stiekem tranen weggeveegd, geschokt gekeken en toch ook gegrinnikt. De documentairemakers vertellen Saars verhaal aangrijpend, maar ook met humor, en vinden hierin een goede balans.


Tijdelijk Zaakgelastigde van de Nederlandse Ambassade in Lissabon Christianne Bleijenbergh noemt de film krachtig. Je voelt de emotie en de pijn, maar ook de liefde die Saars familie voor hem heeft. Wat de film vooral indrukwekkend maakt, stelt ze, is dat het niet alleen een verhaal over homoseksualiteit en aids betreft, maar de documentaire ook de culturele context weergeeft waarbinnen deze thema’s spelen.


Want net als zijn vriend vraagt Saar zich dagelijks af: wie gaat mij nog lief hebben, nu ik HIV heb? Hij heeft het gevoel verstoten te zijn door zijn religieuze familie, die in hun kibboets in Israël geen plek voor hem lijken te hebben. Zijn broer verwijt hem zijn onverantwoordelijkheid en ziet in Saars diagnose als drager van het HIV-virus een bedreiging voor zijn eigen kinderen. “Hoe kan ik je met mijn kinderen vertrouwen als je eerder hebt aangetoond zo onverantwoordelijk te zijn?” Saar zelf noemt het karma. Het betalen van de prijs voor zijn slechte gedrag.


Saar woont ondertussen in Londen, ver weg van zijn familie, en heeft een surrogaat familie gevonden: de zanggroep London Gay Men’s Chorus. Hier voelt hij zich geaccepteerd en vrij. Maar zijn teleurstelling in zijn familie blijft hem achtervolgen. In de documentaire volgen we Saar en zijn familie in hun reis naar acceptatie: het accepteren van Saar en zijn homoseksualiteit, het accepteren dat HIV geen bedreiging is en geen doodsvonnis, het accepteren dat het tijd kost om vooroordelen te veranderen en het accepteren van andere normen en waarden. Saars vader is een Israëliër in hart en nieren. Zijn waarden komen vanuit de Israëlische geschiedenis, van de strijd op Ammunition Hill tijdens de zesdaagse oorlog waar hij zijn eigen kinderen naar toe neemt en uitlegt wat het betekent om joods en Israëliër te zijn. Normen en waarden die lijnrecht tegenover de identiteit van Saar lijken te staan.


Maar naarmate de documentaire vordert, zien we dat de familie van Saar ook open is. Dat ze toenadering willen zoeken, maar dat ze soms niet zeker weten hoe. Dat ze ook kunnen toegeven dat ze in hun eigen pijn soms de pijn van Saar zijn vergeten. Tijdens een ontroerende scène in de keuken van Saar, waar hij traditionele aardappelkoekjes bakt met zijn moeder, komt dit ook naar voren. In het begin, geeft zijn moeder toe, durfde ze niet eens haar tandenborstel naast de zijne te leggen. Ze was bang voor haar eigen zoon. Nu, als Saar zijn vinger snijdt, wordt er grappend gezegd dat het vrij erg zou zijn als zijn bloed in het eten zou komen.


Kortom, een documentaire vol belangrijke momenten. Het einde is veelzeggend: hoewel Saars oudste broer aangeeft het nog niet te kunnen accepteren, neemt Saar wel een baan aan in Israël om weer dichter bij zijn familie te wonen. Hij gaat werken bij de AIDS Foundation en sluit hiermee, zo zegt hij zelf, de periode af waarin hij niet uitkwam voor zijn ware zelf. Een dapper besluit, dat sociale gevolgen kan hebben voor zijn familie, en belangrijk. Zonder jezelf te accepteren, zal niemand anders dat volledig doen.

Blijf op de hoogte:

  1. Weblogberichten ontvangen via rss

Reacties: