"Zou je niet willen zeggen dat ik opkom voor LHBT?"

Weblogbericht | 05-01-2017

Geschreven door Stijn Janssen.

Mensenrechtenverdedigers hebben het moeilijk in Kenia. Ze worden bedreigd, gemarteld en in het ergste geval vermoord. Ondanks deze erbarmelijke omstandigheden geven ze de moed niet op en blijven ze vechten voor mensenrechten. De Nederlandse ambassade in Kenia organiseerde een mensenrechtenprijs voor hen. Lees er alles over in deze blog!

De brede, charmante glimlach van Brizan doet niets vermoeden over het moeilijke werk dat hij doet. Op het platteland van het droge noorden van Kenia, spant hij zich in voor een heel ingewikkelde doelgroep, LHBT-ers binnen de lokale nomadengemeenschappen. De meeste LHBT organisaties werken in de grote steden, daar waar hun doelgroepen elkaar opzoeken en het gevoel hebben iets minder op te vallen. Zo niet Brizan. Hij wil juist in zijn eigen gemeenschap in Turkana blijven om de – met name homo’s – te helpen die eveneens willen blijven. Ook richt hij zich op LHBT-ers onder de vluchtelingen in Kakuma. Nadat de situatie in Uganda te onveilig werd voor hen, vluchtten Oegandese LHBT-ers naar Kenia waar ze het ook niet makkelijk hebben.

Brizan is een van de winnaars van de eerste mensenrechtenverdedigersprijs die werd uitgereikt door Ambassadeur Makken in Nairobi. Nederland is al enkele jaren voorzitter van de werkgroep voor mensenrechtenverdedigers waaraan mensenrechtenorganisaties en diplomatieke vertegenwoordigingen deelnemen. Als voorzitter hadden wij de eer om deze prijs, namens de werkgroep, uit te reiken en een mooie ceremonie te organiseren in de tuin van de residentie. De prijs was een groot succes. In de ogen van de aanwezige ambassadeurs van de werkgroep, in de ogen van de andere genodigde gasten maar vooral ook in de ogen van Brizan, die glom van oor tot oor. Ook de andere prijswinnaar, Rahma Wako, was zeer uitbundig in haar enthousiasme toen Willy Mutunga – voorzitter van het selectiepanel en voormalig Chief Justice in Kenia – aankondigde dat zij de prijs voor ‘grassroots mensenrechtenverdediger van het jaar’ had gewonnen.

Rahma, die normaal gesproken met zachte stem spreekt en bescheiden optreedt, is een zeer indrukwekkende vrouw. Zelf was ze slachtoffer van Female Genital Mutilation (FGM) en een gedwongen huwelijk op 13-jarige leeftijd. Nadat ze door haar man werd verstoten, bleef ze als jong meisje alleen achter in Mombasa. Sindsdien zet ze zich in om FGM en kindhuwelijken in haar gemeenschap te bestrijden. Haar eigen gemeenschap (de islamitische Borana), neemt haar dit niet in dank af. Zo werd ze verdreven uit haar gemeenschap en gedwongen zich elders te vestigen. Sindsdien werkt ze in Mathare, een van de grootste sloppenwijken van Nairobi.

Terug naar Brizan. Hij vroeg me om richting de Keniaanse media niet te benadrukken dat hij zich inzet voor LHBT. Dit zou zijn doelgroep juist in problemen kunnen brengen en er toe kunnen leiden dat ze hem niet meer opzoeken voor hulp. Uiteraard respecteren we dat, want het doel van de prijs is om bij te dragen aan de zichtbaarheid maar ook de bescherming van mensenrechtenverdedigers. Maar hij vond het geen probleem om door Trouw geïnterviewd te worden over zijn werk met LHBT-ers. Vanuit Turkana gezien is Nederland ver weg. Maar voor Brizan kwam Nederland en de solidariteit en waardering die spreekt uit de prijs die hij thuis aan de muur heeft hangen, heel dichtbij.

Mensenrechtenverdedigers hebben het niet makkelijk in Kenia. Ze worden bedreigd, lastig gevallen en gearresteerd door de politie, in sommige gevallen zelfs gemarteld en vermoord. De prijs is een van de manieren waarop we aandacht vragen voor hun werk en voor de omstandigheden waarin ze dit werk doen. Zichtbaarheid en erkenning doen ertoe voor hen, en daarom zie ik nu al uit naar volgend jaar. Op naar de tweede editie!

Blijf op de hoogte:

  1. Weblogberichten ontvangen via rss

Reacties: