De Nederlandse SRGR-ambassadeur in Georgië: HIV/AIDS, drugs en seks

Weblogbericht | 05-10-2015

Geschreven door Lela Lomia.

Vorige week heb ik, voor de eerste keer in mijn leven, een persoon met HIV gesproken. Hij heeft dit slechts terloops vermeld, maar ik werd overspoeld door een hevige emotie die vergelijkbaar is met het gevoel dat ik lang geleden had toen twee van mijn beste vrienden vertelden dat ze homoseksueel waren.

[See below for the original English version of this blog entry]

Dit was een werkelijke schok…. Wat een onverwachte reactie van een persoon als ik, die zichzelf als een ware supporter van mensenrechten, gelijkheid en non-discriminatie ziet. Hoe kunnen we dan hopen op een humane, vriendelijke instelling tegenover onconventionele (gemarginaliseerde) groepen van de gemiddelde Georgiërs die, in tegenstelling tot mij, nooit het voorrecht hebben gehad om in het buitenland te wonen, te reizen en toegang te hebben tot internationale informatie of om te gaan werken voor de Nederlandse ambassade. Het is dan ook niet wonderbaarlijk dat het stigmatiserend is of dat mensen afstandelijk worden wanneer ze horen over LHBTI’s, sekswerkers of HIV/AIDS.

Mijn onvergetelijke HIV/AIDS gerelateerde ontmoeting vond plaats tijdens de Bridging the Gaps-conferentie, ter afsluiting van het vijfjarig project Health and Rights for Key Populations die gefinancierd werd door het Nederlandse Ministerie van Buitenlandse Zaken en inmiddels door een aantal partners (zoals de Nederlandse Stichting Aids Foundation East-West) wereldwijd is geïmplementeerd. Op de conferentie was ook de Nederlandse Speciale Ambassadeur voor Seksuele en Reproductieve Gezondheid en Rechten en HIV/AIDS, Lambert Grijns aanwezig, die blijkbaar zo geliefd is onder de Nederlandse HIV/AIDS organisaties dat hij ‘onze aidsambassadeur’ werd genoemd (op de ambassade noemen we hem ‘onze seksambassadeur’).

Georgië is geen ontwikkelingspartner van Nederland meer, waardoor zaken als gezondheid en onderwijs niet op het programma van de ambassade staan. De focus ligt nu op democratie en mensenrechten. Wat ik tijdens het bezoek van ambassadeur Grijns over SRGR en HIV/AIDS te weten ben gekomen was dan ook echt een openbaring:

  • Het aantal gevallen van HIV/AIDS in de wereld is aan het verminderen, met uitzondering van een aantal regio’s. En ja, Georgië behoort tot een van die uitzonderingen met een groeiend aantal gevallen (de redenen hiervoor zijn injecties van drugsgebruikers en mannen die seks hebben met mannen terwijl zij meestal in een heteroseksuele relatie zitten). Dit was dan ook de reden om Georgische stakeholders uit te nodigen voor de AIDS2018 Conferentie in Amsterdam;
  • Schadebeperkende programma’s (dit zijn onder meer diensten als het voorzien van schone naalden, condooms of informatie) zijn vooralsnog controversieel; medeleven tegenover gemarginaliseerde groepen komt nog steeds weinig voor, in veel landen worden deze personen nog steeds als criminelen behandeld;
  • Gelukkig was het in 1978, toen mijn moeder zwanger van mij was, nog niet mogelijk om het geslacht van een foetus te weten. Anders zou ik er net als de vele ongeboren Georgische meisjes die jaarlijks geaborteerd worden niet bestaan, gewoon omdat ouders een zoon en geen dochter willen;
  • Als ik in een Georgische Azerbeidjaanse gemeenschap was geboren, dan was ik waarschijnlijk uitgehuwelijkt op mijn veertiende. Vervolgens is mijn schoonvader degene die alle details van mijn menstruele cyclus weet, omdat hij waarschijnlijk met mij naar de dokter gaat als ik niet binnen 2 maanden zwanger van zijn zoon zou zijn;
  • In een ander hypothetisch geval, als de gynaecoloog en gratis anticonceptiepillen niet door mijn zorgverzekering worden gedekt, dan was mijn voorkeur voor anticonceptie abortus plegen. Voor 50 euro is het (legaal) mogelijk om abortus te plegen; ongeveer 130-135 Georgische vrouwen plegen per dag een abortus.

Ondanks deze informatie is de SRGR-ambassadeur optimistisch gebleven (hij heeft vast  gedurende zijn vele reizen situaties gezien die meer verontrustend waren). Hij verwees naar het succes van de schadebeperkende programma’s in Georgië, het plan van het Ministerie van Onderwijs om seksuele voorlichting op scholen te geven (heel elementaire maar toch) en de voornemens van de Georgische autoriteiten om geleidelijk maar zeker in het antidrugsbeleid meer elementen van mensenrechten te incorporeren. Een drugsgebruiker wordt dan als een patiënt beschouwd en niet gezien als een crimineel die een celstraf van 7 jaar verdiend. (Het Nederlandse Ministerie van Buitenlandse Zaken heeft in 2010-2011 een project ‘Humanity First’ van de Nederlandse organisatie Mainline en de Georgische partner Tanadgoma gefinancierd. De Georgische autoriteiten werden hierdoor overtuigd van de behoefte om drugsgebruik te decriminaliseren. Dit project heeft de basis gelegd voor wat er nu op het gebied van antidrugsbeleid gebeurt.)

Na het afscheid nemen van ambassadeur Grijns was ik ook optimistisch: er zijn namelijk personen die van de problemen bewust zijn en op zoek zijn naar oplossingen. De Georgische autoriteiten zijn gretig om aan de EU te bewijzen dat zij in de Europese EU-waarden geloven. Ik hoop echter wel dat onze ambassade gebruik maakt van dit momentum naar aanleiding van het bezoek van de SRGR-ambassadeur en dat dit zal bijdragen aan de voortgang van de problematiek in Georgië.

Pas tijdens dit bezoek heb ik geleerd dat personen met HIV die in behandeling zijn (1 of 2 pillen per dag) een normaal leven kunnen lijden en anderen deze ziekte niet kunnen overdragen. Een HIV-test klinkt dan ook niet zo heel eng meer.

 

[English Version]

Dutch SRHR Ambassador in Georgia: HIV/AIDS, Drugs and Sex

Last week I, for the first time in my life, spoke to a person who had HIV. He only mentioned it in passing,  but a hot wave of whatever emotion it was that went through my head could only compare to what I felt when long ago two of my close friends came out as homosexual. This was an authentic shock of meeting a totally strange, out-of-my-world phenomenon: what an unexpected reaction from someone like me, who considers herself a strong supporter of human rights, equality, non-discrimination, etc. How could we then hope for a humane, non-hateful attitude towards unconventional (‘marginalized’) groups from average Georgians who – in contrast with me - never had a privilege of living abroad, travelling, having access to international information, or working for the Dutch Embassy. No surprise that distancing away and stigma is what people resort to when hearing about LGBTI’s, sex workers or HIV/AIDS.

My unforgettable encounter happened during Bridging the Gaps conference which closed a five-year project Health and Rights for Key Populations financed by the Dutch Ministry of Foreign Affairs and implemented by a number of partners worldwide, including the Dutch AIDS Foundation East-West (AFEW). A Very Important Guest at the conference was the Dutch Special Ambassador for Sexual and Reproductive Health & Rights, Mr. Lambert Grijns – apparently, so dear to Dutch HIV/AIDS organizations that they call him ‘our AIDS Ambassador’ (we at the Embassy stick to ‘our Sex Ambassador’.)

Georgia is no longer a development partner of the Netherlands, and it means that issues such as health and education are not covered by our Embassy’s programs. Nowadays we focus on democratization and human rights. Therefore, quite a few SRHR and HIV/AIDS things which I learnt during the visit of ambassador Grijns came as an eye-opener:

  • HIV/AIDS is decreasing worldwide except for a few regions. And – yes, Georgia is one of those exceptions with a growing trend (reasons: injection drug users, men who have sex with men while often being in a heterosexual partnership) – a reason to invite Georgian stakeholders for a solid presence at the AIDS2018 conference in Amsterdam;
  • Harm reduction programs (which means services such as provision of clean needles, of condoms, information) are still controversial, a ‘compassionate’ attitude towards marginalized groups is still rare, in many countries these people are still treated as criminals;
  • Luckily, there was no possibility of telling a fetus gender by ultrasound in 1978 when my mother was pregnant with me: otherwise I could have ended up being aborted like many unborn Georgian girls annually only because their parents want to have a son, not a daughter;
  • And if I were born in Georgia’s Azerbaijani community, there would be a high likelihood that I would be married off at the age of 14, and that my father-in-law would know all the details of my menstrual cycle as he would be the one accompanying me to doctors if I did not get pregnant within two months of marrying his son;
  •  In another hypothetical situation, if I did not have my health insurance which provides a good gynecologist’s advice and an anti-contraception pill for free, my preferred method of contraception would be abortion - for 50 EUR, legally; there are about 130-135 Georgian women per day who do so.

However, our SRHR Ambassador still managed to remain positive after hearing about all this (with all his extensive travel he must have seen worse than this), and highlighted the successful harm reduction programs ongoing in Georgia, plans of the Ministry of Education to introduce (still very basic) sex education course in schools, and the intentions of the Georgian authorities to slowly but surely make the anti-drug policies more human rights-based, to – at some points – start treating a drug user as a patient and not as a criminal deserving about 7 years in jail. the Dutch Foreign Ministry was financing a project in 2010-2011 between the Dutch organization Mainline and Georgian partners called Humanity First, and we did manage to persuade the Georgian authorities in the need of de-criminalizing drug use; very first steps were made back then and this project is a basis for the work that continues now.)

After saying good-bye to Ambassador  Grijns I also felt optimistic: because there are people aware of the problems and searching for solutions, there is eagerness on behalf of the Georgian authorities to prove to the EU that they believe in European values,

I only hope that our Embassy will be able to take advantage of the momentum gained with the visit of SRHR Ambassador, and will contribute to further progress of the issues in Georgia.

And it was only during this visit that I learnt that when under treatment (one or two pills twice a day), people with HIV lead a completely regular life and even are not contagious. An HIV test does not sound very scary any more.

Blijf op de hoogte:

  1. Weblogberichten ontvangen via rss

Reacties: