Van vechten naar dienen

Weblogbericht | 18-07-2013

Geschreven door Han Peters.

Toen ik pas door Kaboel reed, zag ik een jongetje dat met een fiets een drukke weg wilde oversteken. Dat is in Afghanistan niet ongevaarlijk, want zebra’s en verkeerslichten zijn er niet.

Agenten krijgen EHBO-les in Kunduz

Soms rijden auto’s zelfs gewoon tegen het verkeer in. Een Afghaanse politieagent zag het, pakte het jongetje bij de arm en loodste hem met een opgeheven stopbord (zo’n ding dat treinconducteurs vroeger gebruikten) naar de overkant.

Deze menselijke geste van zomaar een politieagent in Kaboel illustreert in een notendop de omslag die de politie hier moet maken: van vechten naar dienen. Dat is deels een kwestie van opleiding, maar vooral een kwestie van cultuur.

De Afghaanse politie is lange tijd vooral ingezet om te vechten. Tegen opstandelingen en krijgsheren. Dat de politie er in de eerste plaats is om de gemeenschap te dienen, is nog iets nieuws. Het is nog vaak moeilijk voor mensen om hun recht te halen. Want waarom zou je aangifte doen als je niet weet of je wel geholpen zult worden, of sterker nog, als je bang bent dat je problemen er alleen maar groter door worden? En dan heb ik het nog niet eens over de steekpenningen die ijverige agenten je afhandig proberen te maken als je een controlepost wilt passeren.

Nu moet je niet verwachten dat er over twee jaar overal wijkagenten rondlopen, maar er begint wel iets te veranderen. Landen, zoals Nederland, die de afgelopen jaren tijd en geld hebben gestoken in het opleiden van politieagenten, hebben dat denken een zetje in de rug gegeven.

De kloof is het grootst voor vrouwen. Aangifte doen doe je niet zomaar. Zeker niet als er sprake is van aanranding of huiselijk geweld. Meer vrouwelijke agenten zou helpen. Van de 150.000 politieagenten is momenteel zo’n 2000 vrouw. Maar om meer vrouwen bij de politie te kunnen krijgen, moet je zorgen voor gescheiden toiletten en omkleedruimtes in politiebureaus.

Heel langzaam zie je het besef doordringen dat de politie er voor de mensen is, en niet andersom. Je ziet het bijvoorbeeld aan de trots als door Nederland opgeleide politieagenten hun net verworven certificaat omhoog houden en heel hard “in dienst van Afghanistan” roepen. Het zal allemaal nog veel tijd vergen. Maar wie weet dat als het jongetje op de fiets eenmaal volwassen is, hij het doodgewoon vindt om hulp te zoeken bij het politiebureau in de buurt. Al zal hij dan misschien met zijn Toyota Corolla gaan, en niet meer met de fiets.

Meer blogs van Han Peters:
Vrouwenrechten in Afghanistan: geen kunst?

Blijf op de hoogte:

  1. Weblogberichten ontvangen via rss

Reacties: