Middenin Afrika – gezondheidszorg na conflict

Weblogbericht | 02-07-2015

Geschreven door Pieter Smidt van Gelder.

Bossangoa ligt middenin de Centraal-Afrikaanse Republiek en daarmee middenin Afrika. Groot is het niet, het provinciestadje telt in totaal zo’n 40.000 zielen.

Net als tientallen andere dorpen en steden in CAR begint het met de letter ‘B’, een erfenis uit de tijd van keizer Bokassa.

 

Nog maar kort geleden was Bossangoa het strijdtoneel van Seleka en Anti-Balaka. Seleka greep de macht in de hoofdstad, de president en zijn garde vluchtten en de rebellen trokken in wilde furie het land in om dood en verderf te zaaien. De zeer gewelddadige milities anti-Balaka deden vervolgens op hun beurt hetzelfde. En de bevolking? Die zat tussen twee vuren, letterlijk, en was ten prooi aan de meest verschrikkelijke ontberingen, en niet op kleine schaal. Zo zochten tienduizenden mensen in Bossangoa in een ‘occupation presque anarchique’hun toevlucht tot de kathedraal, en nog eens duizenden anderen tot het gemeentehuis. Ze leefden als beesten in de modder, zo zei een hulpverlener mij destijds.

 

En nu? Het goede nieuws is dat de rust is teruggekeerd. Mensen zijn weer naar huis gegaan. Dankzij VN-vredesmissie MINUSCA komt het niet meer tot gewapend treffen tussen Seleka en anti-Balaka. Voor de rest zijn overal in de stad nog tekenen van oorlog en conflict, vernietigde gebouwen, verbrande huizen. De scholen zijn weer open en de burgemeester is terug. Maar armoede en onderontwikkeling is alom tegenwoordig. En aan heel veel ontbreekt het nog, bijvoorbeeld politie en justitie.

Samen met OCHA en CORDAID zijn we onderweg. Nederland steunt een project met CORDAID in de CAR, onder meer in Bossangoa om oa water, gezondheidszorg en bescherming te bieden. Het gaat daarbij nadrukkelijk om de transitie van noodhulp naar ontwikkeling, oftewel niet alleen hulp bieden maar ook en vooral de bevolking in staat stellen zelf weer structuren op te zetten, rond bijvoorbeeld onderwijs en zorg. We bezoeken de ziekenhuizen, een met Artsen Zonder Grenzen Nederland en een met CORDAID. 15 man personeel zorgt voor zo’n 3.000 patiënten / consulten per maand. De meest voorkomende ziekten? Malaria, ernstige ademhalingsproblemen en diarree. Uitdagingen alom: vaak delen twee tot drie kinderen een bed op de geïmproviseerde Intensive Care. Het sterftecijfer is hier schrikbarend hoog: 169 van de 1.000 geboren kinderen sterft voor ze vijf zijn (in Nederland is dit 4). Tijdens de oorlog zijn alle ziekenhuizen in de regio geplunderd en vernietigd. Bijna alles moet dus opnieuw opgezet worden. Men begint zo ongeveer letterlijk bij nul. Maar bovenal ontbreekt het aan kundig personeel, dat bereid en in staat is in de provincie te blijven wonen.

 

Toevallig komen we op de terugweg van het ziekenhuis een lokaal radiostation tegen. We trekken de stoute schoenen aan en lopen even binnen. De radio blijkt ook onder een door Nederland gesteund programma te vallen. Voor veel mensen in de overwegend analfabete CAR vormt radio de enige bron van informatie. Meteen worden we enthousiast ontvangen; er wordt ons gevraagd of we ook iets willen zeggen. Dat wil ik wel, en ik houd een kort verhaal over het belang van vrede, verzoening en vredig samenleven tussen moslims en christenen. De pastoor die er ook bij is wordt zeer enthousiast en vertaalt en becommentarieert onze boodschap in lokale taal Sangho. Later, terug in Bangui zelf, zal zelfs de presidente zelf zeggen hoe belangrijk zij radio vindt. 

Hoe het verder moet met Bossangoa? Langzaam gaat het beter, en keren nationale gezagsdragers terug. Nu komt het er op aan van noodhulp naar ontwikkeling te gaan. En te ontwikkelen valt er een boel. Niet alleen door buitenlandse hulpverlening, ook door de Centraal-Afrikanen zelf.

Blijf op de hoogte:

  1. Weblogberichten ontvangen via rss

Reacties: