IDAHOT 2015: We hebben nog een lange weg te gaan

Weblogbericht | 18-05-2015

Geschreven door Cees van Beek.

Vorige week wapperde de regenboogvlag voor de hoofdingang van Buitenlandse Zaken en in de publieke hal op de begane grond is er een fototentoonstelling over Afrikaanse LHBTI's.

De regenboogvlag: het symbool van de strijd voor gelijke rechten voor LHBTI's.

Dat is geen toeval, want 17 mei is het de Internationale Dag tegen Homofobie, Transfobie en Bifobie (IDAHOT). Op die dag precies 25 jaar geleden schrapte de WHO homoseksualiteit als ziekte. Maar we zijn er nog lang niet, we hebben nog een lange weg te gaan.

Nederland is één van de voorlopers als het gaat om gelijke rechten voor LHBTI's. Als eerste land ter wereld stelde Nederland het burgerlijk huwelijk open voor partners van hetzelfde geslacht. Maar helaas is Nederland eerder uitzondering dan regel. Homoseksualiteit is in veel landen nog steeds strafbaar. Maar ook geweld tegen LHBTI's is een groot probleem. Veel slachtoffers durven niet naar de politie te stappen waardoor de omvang van het probleem vaak niet duidelijk is. Landen kunnen daardoor gemakkelijk claimen dat het allemaal wel mee valt.

Voorzichtigheid

Gelijke rechten voor LHBTI's is één van de prioriteiten binnen het mensenrechtenbeleid van het ministerie. Internationaal zet Nederland in op drie doelstellingen: het wereldwijd afschaffen van de strafbaarstelling van homoseksualiteit, het tegengaan van discriminatie en geweld op basis van seksuele oriëntatie en genderidentiteit, en het bevorderen van de sociale acceptatie van LHBTI’s. En dat is nog niet altijd even makkelijk. Nederland krijgt nogal eens het verwijt dat zij de eigen agenda op wil leggen en dat ze geen rekening houdt met andere culturen. Dat verwijt is ongefundeerd: we benadrukken juist dat het ons niet gaat om speciale rechten voor een speciale groep, maar dat mensenrechten gelden voor iedereen, ongeacht wie je bent of van wie je houdt.

Voor LHBTI’s horen dezelfde rechten en vrijheden te gelden als voor ieder ander, waarbij het niet uit zou moeten maken of je in Malawi, Kirgizië of Nederland geboren bent. Omdat de discussie vaak erg gepolitiseerd raakt, zijn tact en voorzichtigheid op dit dossier geboden. Nederland probeert daarom veel samen te werken met zuidelijke landen als Uruguay. Die samenwerking verloopt goed, zo goed dat we volgend jaar samen een internationale LHBTI-conferentie organiseren.

Succes

Maar dat is niet het enige. Mede door de inzet van Nederland en Uruguay is vorig jaar een belangrijke resolutie in de Mensenrechtenraad aangenomen. Niet eerder stemden zoveel landen in de Raad voor een resolutie die mensenrechtenschendingen op basis van seksuele oriëntatie en genderidentiteit veroordeelt. Achter de schermen heeft Nederland zich actief ingezet voor deze resolutie die door vier Latijns-Amerikaanse landen (Brazilië, Chili, Colombia en Uruguay) is ingediend.

Dit succes is mooi, maar we zijn er nog lang niet. In 2014 werd bijvoorbeeld in verschillende landen nieuwe wetgeving ingediend die de al bestaande strafbaarstelling van homoseksualiteit aanscherpt. Aan de andere kant zorgt anti-homopropagandawetgeving in landen waar homoseksualiteit niet strafbaar is voor verdere stigmatisering en discriminatie van LHBTI's.

Een stap vooruit, twee stappen terug

Maar ook in Nederland is nog een hoop te verbeteren. De zelfmoordcijfers onder LHBTI-jongeren liggen bijna vijf keer hoger dan onder heterojongeren en discriminatie en uitsluiting is nog steeds een probleem. Het is goed om te zien dat het kabinet zich ook in Nederland inspant om de situatie van LHBTI’s te verbeteren. We hebben nog een lange en moeilijke weg te gaan. Het is vaak een stap vooruit en twee stappen terug, maar het is zeker de moeite waard.

Blijf op de hoogte:

  1. Weblogberichten ontvangen via rss

Reacties: