Over de donkere kant van het witte strand

Weblogbericht | 15-07-2013

Geschreven door Pieter Jan Kleiweg.

De Gambia-aanbiedingen voor het winterseizoen liggen al bij de reisbureaus in Nederland.

Gambia, een klein buurland van Senegal. Ik ben daar ook vertegenwoordiger van Nederland. De Gambia-aanbiedingen voor het winterseizoen liggen al bij de reisbureaus in Nederland. Per jaar gaan er 17.000 Nederlandse zontoeristen naar de zandstranden aan de West-Afrikaanse kust. Voor een paar honderd euro al. En de doelgroep is veel breder dan het cliché van de wat oudere West-Europese vrouw die zich op het strand van CoCo-Ocean laat behagen door een gebeeldhouwde zwarte Adonis.

Maar dit Gambia, dat zichzelf adverteert als "de glimlachende kust", heeft een grimmiger gezicht dat de Europese toerist zelden kent. Vorig jaar werden er onder duistere omstandigheden 9 personen op death row terechtgesteld. Onderwie twee vrouwen. Een prominente moslim geestelijke, Imam Baba Leigh, die hierover vragen stelde, werd gemarteld en verdween voor 7 maanden achter tralies; niemand wist waar hij was. Ik vroeg aandacht voor zijn lot bij de Gambiaanse ministers. En schreef op 3 mei een stuk op de facebookpagina van de Ambassade (zie hier).  

De sterke man in Gambia is President Jammeh. Hij kwam als jonge lieutenant in 1994 met een staatsgreep aan de macht. Dankzij het toerisme heeft hij enige voorspoed gebracht aan zijn bevolking. Maar hij dreigt ook openlijk dat homoseksuelen die zijn land inkomen “spijt zullen hebben ooit te zijn geboren”. Journalisten worden regelmatig opgesloten. Het Rode Kruis heeft onvoldoende toegang tot gevangenissen. Deze week beschuldigde hij Europeanen van het bewust exporteren van voedsel naar Gambia waar Gambiaanse mannen impotent van worden.

De Europese Unie en de Verenigde-Staten zijn erg kritisch over de mensenrechten in Gambia (zie ook hier). De Europese Unie vraagt verbetering. Het respect van mensenrechten is een belangrijke voorwaarde die de EU stelt aan landen om in aanmerking te komen voor ontwikkelingshulp. "Conditionaliteiten-benadering" heet dat in ons diplomatiek jargon.

Maar Gambia vindt een eerlijk gesprek over de mensenrechten “neokoloniaal”. President Jammeh trok in januari 2013 daarom eenzijdig de stekker uit de mensenrechtendialoog met de EU (Zie hier).

Wat moet de EU nu doen? Daar is in Brussel lang over gesproken. Lik op stuk beleid: dus opschorten van de hulp? Maar wat zouden daarvan de gevolgen zijn voor de arme Gambiaanse bevolking?

Er is besloten Gambia nog een laatste kans te geven. Deze week ga ik met de andere EU-ambassadeurs naar Banjul, de hoofdstad. Vanuit Dakar 8 uur hobbelen over een slecht wegdek. Dan gaan we onze zorgen stevig neerleggen. Gambia moet zich houden aan de internationaal afgesproken mensenrechtenstandaarden.

Zal President Jammeh naar ons luisteren? Misschien. Mijn Europese collega's en ik zullen zaken klip en klaar aan de orde te stellen.

Wij gaan niet naar Gambia voor het witte strand, maar om de donkere kant te belichten.

Meer blogs van Pieter Jan Kleiweg:
Over hengsten en Pythons (Senegal)

Blijf op de hoogte:

  1. Weblogberichten ontvangen via rss

Reacties: