Praten over seks in de CAR

Weblogbericht | 30-01-2015

Geschreven door Pieter Smidt van Gelder.

Vandaag gaan we de stad uit, het veld in. Over een lange hobbelige weg verlaten we Bangui op weg naar Bimbo, waar verspreid over verschillende plaatsen zo’n 30.000 ontheemden wonen.

Een internationale NGO, International Rescue Committee (IRC), brengt me hierheen om te laten zien wat voor werk ze doen. In een Club d’Enfants worden kinderen opgevangen. Voor de kleintjes gaat het dan vooral om zang, dans, sport en spel. Bij de ouderen staan serieuze(re) zaken op het programma: seksuele voorlichting aan zowel jongens als meisjes van dertien tot zeventien jaar. In het Frans en in lokale taal Sango krijgen jongeren hier tekst en uitleg over het voorkomen van ongewenste zwangerschap. Het leidt tot veel gelach en hilariteit. Maar dat seksuele voorlichting geen overbodige luxe is, blijkt wel. Gemiddeld is een meisje hier zestien à zeventien jaar als ze voor het eerst een kind krijgt. In de hoofdstad dan, want in de provincie is het nog veel erger – meisjes zijn soms pas dertien of veertien als ze voor het eerst zwanger worden. Geen wonder dus dat gezinnen groot zijn: vijf kinderen is het gemiddelde in Bangui, en in het binnenland zijn de families nóg veel groter.

Voor de vroege seksuele start zijn geen monocausale verklaringen te geven. Duidelijk zijn over seksualiteit zit hier niet in de cultuur. De bevolking is overwegend christelijk / animistisch, en veel kerken moedigen seksuele voorlichting niet bepaald aan. Maar veel vroege zwangerschappen zijn óók het gevolg van verkrachtingen. Waarop soms de familie van het meisje, om verdere schande te voorkomen, een huwelijk met de verkrachter organiseert. De vrees is dat dergelijke praktijken, door de chaos en het conflict waar het land in verkeert, alleen maar in omvang en ernst toe zullen nemen. Ziedaar de noodzaak voor meer actie, en meer voorlichting.

Samen met lokale organisaties probeert IRC de jongeren in de kampen bescherming te bieden. Naast de Child Friendly Spaces waar de kinderen en de adolescenten worden opgevangen zijn er psychologen, is er psychosociale steun en zijn er luistercentra. Drie staf en twaalf vrijwilligers zijn aan het werk. Gemakkelijk is dit alles niet. ‘We werken met vrouwen en jonge meisjes,’ vertelt een van de verantwoordelijken. ‘Vaak is sprake van schaamte en taboe, maar ze staan open voor goede raad en zien in dat er wat moet veranderen. Het lastigste zijn de mannen. Om hen zelfs maar op te laten komen dagen bij bijeenkomsten is een uitdaging. Met hen valt er dan ook nog een wereld te winnen op het gebied van seksuele voorlichting en respect voor de vrouw. Uiteindelijk gaat het er om gedrag duurzaam te veranderen. In onze cultuur worden vrouwen als minder gezien dan mannen.’ Het is duidelijk: er is nog veel werk te verrichten. De eerste stapjes, bewustwording en bespreekbaar maken, zijn hier gezet.

Blijf op de hoogte:

  1. Weblogberichten ontvangen via rss

Reacties: