Kalasjnikovs tegen tekenpotloden

Weblogbericht | 20-01-2015

Geschreven door Stein van Oosteren.

Mensenrechten zijn geen ver-van-mijn-bed-discussies over abstracte waarden. Mensenrechten zijn zaken die u en mij raken tot in het diepst van ons doen, denken en voelen. Soms heel dichtbij en heel hard.

De eerste Charlie Hebdo van na de aanslag

Woensdag 7 januari 2015, 11.30 uur. De broers Kouachi zijn de redactieruimte van het satirisch weekblad Charlie Hebdo binnengestormd en hebben 12 redactieleden doodgeschoten. Op donderdag en vrijdag maakte hun handlanger Amédy Coulibaly er 5 slachtoffers bij. Een week later eiste Al Qaida de aanslagen op als vergelding voor de afbeeldingen van de Profeet Mohammed die het blad eerder gepubliceerd had. Ironisch genoeg publiceerde Charlie Hebdo op dezelfde dag het historische “nummer der overlevenden” met opnieuw een afbeelding van de Profeet op de voorpagina. Olie op het vuur of vrijheid van meningsuiting? Laat ik het anders stellen: konden de overlevende redactieleden anders? De profeet niet afbeelden zou voor hen gelijk hebben gestaan aan toegeven aan de terroristen en hun collega’s een tweede keer laten sterven.

Een ding is voor mij zeker: Charlie Hebdo is een volstrekt onschuldig weekblad. Het is een blad dat spot met werkelijk alles en iedereen, regelmatig op een grove en vulgaire manier. Een blad dat de denkspier wil kietelen via de lachspieren, niets meer en niets minder dan dat. Dit is typisch Frans en heet de “esprit potache”: lekker streken uithalen (potache = middelbare scholier).

 
Pas op voor verbranden                    Gescheiden vrouwen mogen weer
“Kan iemand mij effe omdraaien?”   naar de communie.
                                                           “Mijn God, vergeve die
                                                           pikkenzuigsters”

Wat voor mij ook zeker is, is dat deze gebeurtenissen mij diep en dichtbij geraakt hebben. De terrorist Coulibaly woonde op 375 meter van mijn huis. Hij zou zijn wapen van tevoren hebben uitgeprobeerd op een hardloper op een wandelpad waar ik twee maal per week hardloop. We deden onze boodschappen waarschijnlijk in dezelfde supermarkt. En zette ik mij op een dodenlijst toen ik triomfantelijk een foto van “mijn” historische Charlie Hebdo op Facebook zette?

Nee, dit is beslist geen ver-van-mijn-bed-discussie over abstracte waarden. Deze discussie bepaalt of wij rustig kunnen slapen. Het is geen nationale maar een mondiale discussie over waarden en grenzen waarvoor een tafel staat opgesteld in Parijs, waar de VN-organisatie voor persvrijheid (UNESCO) de “free flow of ideas by word and image” promoot. Wat me voorlopig geruststelt is dat in ieder geval mijn eigen land hard werkt aan deze moeilijke discussie als voorzitter van UNESCO’s intergouvernementele mediaprogramma IPDC.

Emotie: een lange rij wachtende mensen applaudisseert als de kioskhouder eindelijk arriveert met een stapeltje Charlie Hebdo’s.

Blijf op de hoogte:

  1. Weblogberichten ontvangen via rss

Reacties: