Therapie en rap tegen thuisgeweld

Weblogbericht | 10-11-2014

Geschreven door Pieter Smidt van Gelder.

Het is warm, heel warm en de tent is gevuld met zeker honderd vrouwen. In alle soorten en maten: de meesten met kleurige hoofddoek, sommigen in het zwart en met het hele gezicht bedekt, een paar blootshoofds.

Ze zijn overal vandaan gekomen: de hoofdstad Khartoum, maar ook uit Darfur. We zijn bijeen in de Ahfad Vrouwenuniversiteit, die al jaren door Nederland gesteund wordt. Als man en bovendien blanke (khawaja) ben ik dubbel in de minderheid, maar omdat ik de ambassade in Sudan vertegenwoordig ben ik toch goed volk.

Dan begint de voorstelling. Door middel van narratief theater beelden studentes scènes uit het dagelijks leven uit rond huiselijk geweld. Hoewel er niet veel huiselijks is aan geweld is het helaas voor velen wel dagelijkse kost. Na de theaterstukjes wordt de zaal gevraagd: maken jullie dit ook mee? Er is veel herkenning: ‘precies zo is het bij mij gegaan’, zegt een jonge vrouw uit het publiek. Kritiek is er ook: het zou allemaal aan de vrouwen en moeders zelf liggen. In de cultuur en opvoeding wordt meegegeven dat mannen altijd gelijk hebben. Er is te weinig besef hoe problematisch thuisgeweld is. Te veel wordt goedgepraat en getolereerd. Mannen zijn nou eenmaal gewelddadig, ze slaan hun vrouwen nou eenmaal, zo heet het dan. Religie, cultuur en traditie worden misbruikt om geweld tegen vrouwen te rechtvaardigen.

Sinds een tijd steunt de ambassade een project met de Vrouwenuniversiteit en de War Trauma Foundation. Het gaat er om psychosociale steun te verlenen, vrouwen een stem te geven, geweld en trauma door collectieve therapie te verwerken. Bij het narratief theater is na de eerste voorstelling in groepen uiteengegaan. Ieder groepje moet de diepere oorzaken van geweld nagaan, alternatieven aandragen en vervolgens ‘act out’. Van het collectief niveau wordt zo naar individuele heling gewerkt. Veel vrouwen schamen zich voor wat hen overkomen is, maar als ze voor de volle zaal hun verhaal doen is er ook veel herkenning.

Na drie uur in de tent is de zon gezakt en minder fel. De middag eindigt met een heuse rap. De beide dames (een met hoofddoek en zonnebril, een zonder) rappen: ‘the world is my stage / but men want to keep me in my cage. Men judge me by my sexuality / this is the wrong mentality.’

Als man voel ik me nu weer een stukje slechter. Wat een verhalen. Wat een geweld. En wat zijn wij toch wreed. Nee, zo moet je niet denken. De strijd tegen thuisgeweld is niet gemakkelijk. Deze Sudanese vrouwen komen van ver, letterlijk en figuurlijk. Maar praten en collectieve therapie is stap 1 op weg naar bewustwording. De weg naar daadwerkelijke verbetering is nog lang. Maar de eerste stappen zijn gezet.

Blijf op de hoogte:

  1. Weblogberichten ontvangen via rss

Reacties: