Een overheid die niet doet wat ze moet doen, en die doet wat ze niet moet doen

Weblogbericht | 23-10-2014

Geschreven door Harry Putker.

Ahmed, getrouwd en vader van drie dochters, wordt op een dag opgepakt door de binnenlandse veiligheidsdienst en weggevoerd. Zijn vrouw begint te bellen, om te vragen waar –ie is, maar krijgt geen antwoord.

Na een paar weken vruchteloos bellen wordt ze ontboden bij de binnenlandse veiligheidsdienst, die haar vragen stelt over hun geloof.

Het bedrijf waarvoor Ahmed als ingenieur werkt, weigert zijn salaris uit te betalen, aangezien hij niet op zijn werk verschijnt. Na 6 maanden ontvangt ze een telefoontje van Ahmed, waarin hij een paar keer zegt dat hij niet gemarteld is. Zijn vrouw zet onvermoeibaar haar tocht voort langs de instanties, de minister voor mensenrechten, vertegenwoordigers van de presidentiële administratie, buitenlandse ambassades. Nog steeds weet ze niet waar haar man wordt vastgehouden.

Na 10 maanden detentie belt Ahmed haar op, en vertelt dat hij overgeplaatst is naar een ‘gewone’ gevangenis. Weken later vertelt ze met tranen in haar ogen, dat ze hem, toen ze hem zag, eerst niet herkende. Hij was er niet er goed aan toe. Hij kon niet meer goed horen vanwege slagen op zijn hoofd. De gevangenis bevindt zich in de hoofdstad, ver weg van de plaats waar ze wonen. Ze besluit met hun drie dochters te verhuizen.

Zij wil de kinderen laten overschrijven naar een nieuwe school, zodat hun opleiding niet onder de verhuizing lijdt. De verantwoordelijke ambtenaar wil dit alleen doen op voorwaarde dat hij met de 13-jarige dochter trouwt. Ze weigert. Het gevolg is dat de kinderen nu niet naar school kunnen.

Ahmed zit nog steeds in gevangenis, en weet niet waarvan hij wordt beschuldigd. Zijn vrouw blijft steun zoeken bij instanties. De geloofsgemeenschap trekt ook in andere landen aan de bel, om aandacht te vragen voor de rechten van deze mens.

Deze zaak speelt zich af in Jemen, maar het zou net zo goed in tal van andere landen kunnen gebeuren. Een arrestant wordt op een onbekende plaats vastgehouden, er is geen aanklacht, het gezin raakt ontwricht. De onmogelijkheid om daartegen in verweer te komen.

Deze zaak staat voor de huidige situatie in Jemen. Bestaande wetgeving in Jemen wordt niet gerespecteerd, wettelijke normen worden overtreden door hen die die normen moeten bewaken. Persoonlijke motieven spelen een rol bij de uitvoering van ambtelijke taken. Het gebrek aan bescherming tegen misbruik van macht.

De verhouding tussen staat en burger is in Jemen aan een grondige herziening toe. In feite moet er een omslag gemaakt, van een burger die de staat dient, naar een staat die de burger dient.

De ambassade in Sana’a doet in deze zaak wat mogelijk is. Tegelijkertijd proberen we iets te doen aan de fundamentele oorzaken van deze problemen. Een belangrijk deel van het ontwikkelingssamenwerkingsbudget wordt uitgegeven aan de versterking van de rechtstaat. We dragen bij aan een gezonde verhouding tussen de overheid en burger. We steunen het vergroten van de weerbaarheid van de burger, de toegang tot recht en de toegankelijkheid van het justitieel systeem. Voor een overheid die doet wat ze moet doen, ook in Jemen.

Om veiligheidsredenen is de naam veranderd. Ahmed is niet de echte naam.

Blijf op de hoogte:

  1. Weblogberichten ontvangen via rss

Reacties: