Vrouwenrechten in Afghanistan: Geen kunst?

Weblogbericht | 25-06-2013

Geschreven door Han Peters.

Shamsia Hassani is een jonge vrouw van midden twintig. Haar ouders vluchtten ooit naar Iran. Weer terug in Afghanistan groeide ze uit tot een kunstenaar met lef.

Shamsia Hassani aan het werk op de ambassademuur

Shamsia heeft zich gespecialiseerd in graffiti. Ze werkt het liefst op grote oppervlakken, zoals muren. Vrouwen in boerka zijn een terugkerend thema bij haar. “Ik wil vrouwen uit de duisternis halen. Ik wil ze de ellende laten vergeten en ze hoop geven voor de toekomst”, zegt Shamsia.

Wat heeft kunst te maken met mensenrechten, zul je misschien denken. Nou, een heleboel. In landen die het niet zo nauw nemen met de mensenrechten, hebben kunstenaars het vaak moeilijk. Juist kunst kan mensen aan het denken zetten. Of dingen bespreekbaar maken, zoals Shamsia dat hier in Afghanistan doet.

En dat is nodig ook. Vorig jaar zijn er in Tokio stevige afspraken gemaakt met de Afghaanse regering. Op 3 juli gaan we hier in Kaboel samen kijken wat daarvan terecht gekomen is. Vrouwenrechten is één van de hete hangijzers. Wetten zijn natuurlijk belangrijk, maar nog belangrijker is dat het leven voor vrouwen ook echt beter wordt. Het zal niemand verbazen dat er in Afghanistan nog flinke hordes te nemen zijn.

Zo woedt hier een felle discussie over een wet die het geweld tegen vrouwen moet uitbannen. Orthodoxe parlementariërs vinden dat de wet in strijd is met de Islam. Gelukkig zijn er ook parlementariërs die er anders over denken. Veel vrouwenorganisaties zijn niet gerust op een goede afloop. Ze hebben liever geen wet dan een slechte wet, bang als ze zijn dat de vooruitgang van de afgelopen elf, twaalf jaar verloren gaat.

Verlies is ook een terugkerend thema in het werk van Shamsia. “Ook als het water weer terug vloeit naar de droge rivierbedding, worden de dode vissen niet meer levend”, las ze ooit in een gedicht. “Toen moest ik opeens denken aan Afghanistan” zegt Shamsia, “Veel mensen verloren hun leven in de oorlog. Nu is de situatie beter, maar de doden komen nooit meer terug.”

De ambassade in Kaboel heeft nauwelijks geld voor culturele activiteiten, en daarom gebruiken we vooral onze compound als podium voor cultuur. Vooral jonge kunstenaars willen we zo aandacht en publiciteit geven. We vroegen Shamsia Hassani een graffiti-werk te maken voor een van de buitenmuren. Want kunst moet gezien worden. Zonder kunst is er geen democratie. En zonder democratie zijn er geen mensenrechten.

Meer blogs van Han Peters:
Van vechten naar dienen
Verloren kinderen

Meer blogs over vrouwenrechten:
Nederland host conferentie over SRGR en mensenrechten

Blijf op de hoogte:

  1. Weblogberichten ontvangen via rss

Reacties: