Een vinger als prijs voor democratie

Weblogbericht | 16-06-2014

Geschreven door Han Peters.

Afgelopen zaterdag was ik al vroeg opgestaan om met een paar van mijn collega’s als lid van het Europese verkiezingsteam waar te nemen bij de tweede ronde van de Afghaanse verkiezingen.

Foto: Ingrid Kersjes

Ik had er zelfs Spanje-Nederland ’s nachts voor laten lopen. Een historische vergissing zo bleek later. Maar natuurlijk een volstrekte futiliteit vergeleken met de kosten en moeiten die de Afghaanse kiezers zich hebben moeten getroosten.

Zoals altijd had de Taliban de kiezers vooraf gewaarschuwd om niet te gaan stemmen. De zaterdagochtend begon in Kaboel met een paar raketten op de luchthaven. Ik sprak later met een Afghaan die er vlak in de buurt woont, en toch maar had besloten om die dag thuis te blijven. Maar op de meeste Afghanen hadden de dreigementen geen effect. Tijdens de eerste ronde, begin april, was er een recordopkomst geweest van zo’n zeven miljoen. Ik schreef toen over de opgestoken vinger van de Afghaanse kiezer. Hoeveel mensen er zaterdag precies zijn gaan stemmen, is nog niet bekend. Maar zeker is dat de meesten zich niet hebben laten intimideren.

Toch hebben tientallen Afghanen een prijs moeten betalen. De Taliban heeft geen grote aanslagen kunnen plegen, maar bij de vele kleinere operaties vielen toch weer doden. Militairen, politie, maar ook burgers. In de stad Herat hakte opstandelingen bij ten minste elf mensen de vinger af die even tevoren nog in het stemlokaal in de inktpot was gedoopt. Een wrede herinnering aan de gruwelen van de jaren negentig.

Nu het Afghaanse volk heeft gesproken, is het aan de politieke elite van het land om de miljoenen stemmen van hoop om te zetten in tastbare vooruitgang. Dat betekent dat ego’s opzij moeten worden gezet in het belang van het land. Het grootste gevaar is dat politici de etnische scheidslijnen zullen uitbuiten. Je hoeft maar te kijken naar Irak om te beseffen wat dat voor gevolgen kan hebben.

Foto: Ingrid Kersjes.

Hoopgevend is dat de oude mannen langzaam aan invloed verliezen. Langzaam, want ze zijn nog steeds erg machtig. Maar je merkt dat de jongere generatie minder denkt langs traditionele lijnen. Een gevolg van het feit dat inmiddels miljoenen naar school zijn geweest. Het is nu nog te vroeg voor de jongere generatie om de macht over te nemen. Maar als we een jaar of vijf verder zijn, dan zal dat anders zijn.

De verkiezingen in Afghanistan waren niet perfect. Er ligt nog een moeilijke weg in het verschiet. Maar stapje voor stapje zie je vooruitgang. De prijs die de Afghanen hebben betaald is hoog. Na dertig jaar conflict verdienen ze eindelijk een beter lot.

Eerdere blogs van Han Peters:

Stemrecht

Ezels in touw voor de democratie

Aanpakken geweld tegen vrouwen: een lange weg...

Honger of kou?

Opium voor het volk

Wapperende haren

Dichtende tienermeisjes

Verloren kinderen

Van vechten naar dienen

Vrouwenrechten in Afghanistan: geen kunst?

Blijf op de hoogte:

  1. Weblogberichten ontvangen via rss

Reacties: