Schoonheid en tragedie

Weblogbericht | 09-05-2014

Geschreven door Han Peters.

De oude Russische helikopter begint even flink te trillen in de lucht, maar kort daarna staan we veilig aan de grond.

Samen met drie EU-collega’s bezoek ik in het gevolg van vice-president Qanooni de provincie Badakhshan. Een paar dagen eerder heeft een aardverschuiving meer dan driehonderd huizen onder de modder bedolven.

Je moet bij dit soort bezoeken altijd uitkijken dat het geen ramptoerisme wordt. Het laatste wat je wilt, is hulpverleners voor de voeten lopen. Als we aankomen zien we de bekende tenten die als tijdelijk onderkomen zijn opgezet. Over een zandhoop zijn wat tapijten gedrapeerd. Dit dient als geïmproviseerd podium. Daaromheen staan de mannen van het dorp. De vrouwen kijken toe vanaf een heuvel. Het blijft Afghanistan.

Badakhshan is een prachtige provincie in het noordoosten van Afghanistan. Nu de lente is begonnen, is het overal groen. Bruingekleurde huizen staan tegen de heuvels en in de valleien. Maar in één van die valleien ligt nu een dik pak zand en modder. Hoeveel mensen daaronder liggen, weet niemand.

De ramp in Badakhshan staat niet op zichzelf. Natuurrampen komen veel voor in Afghanistan. Alleen al in de laatste paar weken zijn in het Noorden meer dan 70.000 mensen het slachtoffer geworden van overstromingen. De noodhulp is tegenwoordig beter voor elkaar dan vroeger. Maar wat eigenlijk zou moeten gebeuren is dat mensen niet meer hoeven te wonen op kwetsbare plekken. Het werkelijke probleem is dat er te weinig wordt gedaan om de risico’s voor de armsten te beperken.

Afgelopen zaterdag spraken we daarover met de assistent secretaris-generaal van de VN voor humanitaire zaken. Ook zij constateerde dat we te weinig doen aan het beperken van de risico’s. Waarom? Nou ja, voor een deel omdat er zoveel andere dingen zijn die moeten worden aangepakt in Afghanistan. Van veiligheid en onderwijs tot gezondheidszorg. Van corruptiebestrijding tot het aanpakken van de opiumteelt.

Opvallend is dat de ramp in Badakhshan veel Afghanen heeft gemotiveerd om zelf geld in te zamelen. Zitten Afghanen vaak maar al te graag in de slachtofferrol, nu zien we dat mensen ook bereid zijn om verantwoordelijkheid te nemen. Dat zie je op steeds meer terreinen. De verkiezingen van begin april zijn door de Afghaanse strijdkrachten zelf beveiligd, vrijwel zonder hulp van internationale troepen. Het zelfbewustzijn neemt toe. En dat is om allerlei redenen goed, al was het maar omdat het land niet eeuwig afhankelijk kan blijven van buitenlandse hulp.

Eerdere blogs van Han Peters:

Stemrecht

Ezels in touw voor de democratie

Aanpakken geweld tegen vrouwen: een lange weg...

Honger of kou?

Opium voor het volk

Wapperende haren

Dichtende tienermeisjes

Verloren kinderen

Van vechten naar dienen

Vrouwenrechten in Afghanistan: geen kunst?

 

Blijf op de hoogte:

  1. Weblogberichten ontvangen via rss

Reacties: