Over kinderen, huwelijken en baobabs

Weblogbericht | 24-03-2014

Geschreven door Pieter Jan Kleiweg.

Dabel, een verlegen Mauritaans meisje, was 14 jaar toen haar vader op een avond zei: « morgen trouwt een familielid. We maken er een dubbelhuwelijk van. Dat is goedkoper. Jij gaat ook trouwen ».

De aanstaande echtgenoot van Dabel was een verre achterneef. Boven de 40.
Dabel probeerde zich nog te verzetten. Maar haar moeder lag in het ziekenhuis. En dus kon ze haar vader niet op andere gedachten brengen.
En vaders’ wil geschiedde. Dabel trouwde. Haar huwelijksnacht was een verkrachting. Als een gewond hertje woont zij nu bij haar echtgenoot. Ze komt nauwelijks meer buiten. Haar relaas werd opgetekend door een Mauritaanse vrouwenorganisatie. http://www.cridem.org/C_Info.php?article=654260

Kindhuwelijken
In heel West-Afrika zijn kindhuwelijken een probleem.
Eén op de 3 vrouwen in Senegal trouwt voordat ze 18 jaar is. In Guinee-Bissau en Mauritanië zijn de cijfers vergelijkbaar. Vooral onder de etnische Peul (ook wel Fulani genoemd: de ‘Roma’ van West-Afrika) komen kindhuwelijken vaak voor.
In de meeste gevallen gebeurt dit in zeer arme (rurale) gezinnen. De bruidsschat die vaders krijgen voor hun dochters kan oplopen tot € 2500 – een enorm bedrag waar de rest van de familie een jaar mee vooruit kan. 
Té vroege huwelijken gaan gepaard met schooluitval, ongelijkheid en medisch-seksuele complicaties.
Dochters van vrouwen die als meisje zelf té vroeg zijn uitgehuwelijkt, worden ook vaak slachtoffer van kindhuwelijken. Vrouwenbesnijdenis komt veel vaker voor bij deze groep. Het te vroeg uithuwelijken van dochters leidt tot een negatieve spiraal, door de generaties heen, van ongelijkheid, armoede en leed.

Ambassade
Het uitbannen van kindhuwelijken is natuurlijk in de eerste plaats de verantwoordelijkheid van de landen zelf. In alle West-Afrikaanse landen zijn er mooie wetten die kindhuwelijken verbieden.

Maar die wetten worden, zeker op het platteland, niet gehandhaafd. Het vergt vaak een moedig schoolhoofd om kindhuwelijken aan te kaarten. En dan nog is de vraag of het bevoegde gezag optreedt (politieposten zijn vaak erg ver weg).

Als Ambassade steunen wij organisaties zoals Yellitaare (http://yellitaare.fwhbuilder.com) die in de zeer arme dorpen het gesprek aangaan: met de moeders, met het gezag, maar vooral ook met de vaders en broers. Gedragsverandering moet bij de mannen beginnen.

Wereldwijd hebben op mensenrechtendag veel van onze Ambassades de film ‘Tall as the baobab tree’ vertoond (http://www.imdb.com/title/tt2154784). Een tragedie over een kindhuwelijk in Senegal. Waarin het jonge en frêle bruidje aan het einde wordt afgevoerd door haar 50-jarige aanstaande echtgenoot.
Wij hebben de film ook 20 keer vertoond op pleinen en straten in de voorsteden van Dakar, met een mobiel filmscherm (zie foto).

Druppels op een gloeiende plaat? Wellicht. Maar Martin Luther King zei niet voor niets: “Change does not roll in on the wheels of inevitability, but comes through continuous struggle”.

Meer blogs van Pieter Jan Kleiweg en zijn collega op de ambassade in Dakar, Miriam Otto:

Over straatkinderen, bedelen en van Persie

Op bedevaart naar de grote Magal. Over pelgrims, poen en politiek.

Over aids, residenties en betaalde seks

Over bloggers, twitter en democratisering van het nieuws

Over hengsten en pythons

Over de donkere kant van het witte strand

Over slavernij, borsten en boekverbrandingen

Over een slachting in een stadion en verkiezingen

Blijf op de hoogte:

  1. Weblogberichten ontvangen via rss

Reacties: