Contradictie is ook de VN niet vreemd

Weblogbericht | 14-06-2013

Geschreven door Huib Mijnarends.

De VN is allereerst een verzamelplaats van regeringsvertegenwoordigers die over alles een mening hebben. En als ze die niet hebben dan vormen ze die wel.

Die meningen komen alle tezamen in de grabbelton van de internationale politiek, ook wel de Algemene Vergadering van de VN genaamd, en vervolgens rolt daar een met consensus aangenomen aanbeveling uit. Over het algemeen dan. De symbolische waarde daarvan moet overigens niet worden onderschat. 193 landen die het eens zijn geworden; dat vereist toch enige inschikkelijkheid.

En waar beslissingen worden genomen en afspraken worden gemaakt is het maatschappelijk middenveld nooit ver weg. Zij kijken, denken en spreken mee, ze lobbyen, organiseren voorlichtingsbijeenkomsten en doen alternatieve voorstellen. Kortom, ze houden de diplomaten bij de les. Het behoeft geen betoog dat de ene diplomaat daar meer van gecharmeerd is dan de ander.

Toegang tot de VN voor NGO’s is dan ook not a given. Daarvoor moet je een pas hebben en die krijg je alleen indien je over de ECOSOC-consultatieve status beschikt. En dat is geen kattenpis. Want alleen die NGO’s komen daarvoor in aanmerking die zich hebben laten beoordelen door een 19 koppige commissie. Geen experts op het gebied van NGO's. Nee, 19 diplomaten (klik hier voor een uitleg over het aanmeldproces).

Dat heeft uiteraard iets tegenstrijdigs: niet-gouvernementele organisaties die door gouvernementele organisaties moeten worden beoordeeld of ze al dan niet een zinvolle bijdrage kunnen leveren aan het werk van de VN. Dat kan niet goed gaan, zou je denken. En inderdaad, een aanzienlijk aantal, veelal kritische NGO's, loopt aan tegen een enorme bureaucratische muur van onwil, verdachtmakingen en onbegrip. En dan pas komen NGO's erachter dat hun aanvragen niet simpelweg op hun merites worden beoordeeld, maar terecht zijn gekomen in een gepolitiseerde slangenkuil waar ontsnappen lastig is.

Is er dan geen tegengif? Nou en of; ervaring leert dat NGO's die van plan zijn een aanvraag in te dienen het beste eerst even te rade kunnen gaan bij de vertegenwoordiging in New York. Trotse, Nederlandse bezitters van de VN-toegangspas, zoals Child Helpline International, Women’s Global Network on Reproductive Rights  en Lawyers for Lawyers, vormen het levende bewijs dat dit zich inderdaad uitbetaalt. Tips voor do's en vooral don't-s liggen hier klaar en gerichte bewerking van bepaalde leden van het Comité kunnen net dat ene verschil maken. Een op het eerste oog misschien wat ongemakkelijke omhelzing tussen Government Organisation en Non Government Organisation, maar alleen het resultaat telt: de NGO wordt lid van de VN-familie en houdt ons vervolgens bij de les. Contradictie kan ook heel mooi zijn.

Meer blogs van Huib Mijnarends:
Monologen zijn niet meer van deze tijd

Blijf op de hoogte:

  1. Weblogberichten ontvangen via rss

Reacties: