Honger of kou?

Weblogbericht | 03-01-2014

Geschreven door Han Peters.

Veel mensen in Nederland denken dat het altijd warm is in Afghanistan, maar dat is niet zo. Kaboel ligt op 1800 meter hoogte en in de winter kan het tot wel tot min 20 vriezen. Elk jaar vriezen er mensen dood, vaak kinderen of ouderen.

Degenen die het niet breed hebben, staan voor een vreselijk dilemma: eten of brandhout kopen. Kiezen tussen honger of kou dus. Een Afghaanse NGO die actief is in het onderwijs, stuurde pas een mail rond met het verhaal van Nazifa. Ze trouwde zeven jaar geleden. Haar man heeft een klein groentewinkeltje, maar verdient niet genoeg om én eten én hout of steenkool te kunnen kopen. Dus proberen ze zich met wat oude dekens warm te houden.

De meest kwetsbare groep zijn de mensen die in geïmproviseerde hutjes van klei wonen. Ze wonen vaak op andermans land en kunnen zomaar worden weggejaagd. Kaboel is in tien jaar gegroeid van een stad met een miljoen inwoners tot ruim 5 miljoen. Zoals overal op de wereld trekken mensen van het platteland naar de stad, hopend op een beter leven. Maar juist in deze informele nederzettingen slaat de winter keihard toe.

Volgens schattingen van de VN hebben dit jaar zo’n 9 miljoen Afghanen hulp nodig om de winter door te komen. Ruim $400 miljoen is nodig om de eerste noden te lenigen. NGO’s en vrijwilligers springen in de bres voor de meest kwetsbare groepen. Maar ook dit jaar zullen er weer mensen sterven.

Veel Afghanen zijn gehard door het leven. Ik verbaas me er steeds weer over als ik hartje winter kinderen blootvoets zie lopen in een paar slippers. Vorig jaar was ik op een winterdag op weg naar een vergadering. Het sneeuwde. Op één van de doorgangswegen wurmden honderden auto’s zich drie rijen dik door de sneeuw. Toen zag ik midden op de weg een vrouw zitten, gehuld in een boerka. Met haar ene hand hield ze een kind vast, met haar andere bedelde ze. Ik reed langs haar, gezeten in een gepantserde, verwarmde auto. De deuren mogen niet open vanwege de veiligheid. Dan voel je je even machteloos. Maar dan is het weer voorbij. Je kunt je niet al het leed van de wereld aantrekken, zegt mijn verstand.  

Voor de meest kwetsbaren zijn mensenrechten een abstract begrip. Eten, een dak boven je hoofd, een beetje warmte, daar draait het voor hen om. Maar toch hebben we dat raamwerk van mensenrechten nodig om regeringen aan te spreken, om mensen bewust te maken van hun rechten. Want niets doen is geen optie. Vrouwen als Nazifa verdienen een betere toekomst.

Blijf op de hoogte:

  1. Weblogberichten ontvangen via rss

Reacties: